My storie
My kinderjare en Apphemeride – hoekom ek dit alles gemaak het
Ek is met ’n ernstige gesigsgestremdheid gebore. My hele lewe lank was die rigting van die Son, die tyd van die dag en die seisoen vir my baie belangrik om my te oriënteer. Reeds as klein kind het ek my nie aan geboue of paaie georiënteer nie. Ek het onthou in watter seisoen die Son op watter tyd in watter rigting staan. Lig en skaduwee was nog altyd my kompas. Ek kon al klok lees toe ek nog net 4 jaar oud was.
Reeds as graad-eenleerling het iets my gefassineer: in die koue November het die Maan om 17:00 byna op dieselfde plek aan die hemel gestaan as die Son op ’n someroggend om 10:00. In die somer was ek daarteenoor dikwels hartseer dat die volmaan so laag staan. Ek het so graag daarna gekyk. Reeds as kind het ek my afgevra: hoekom is dit so?
Ek het dikwels gefantaseer oor hoe ons lewe sou wees as nie die Son nie, maar die Maan die dag bepaal. Stel jou voor die Maan sê vir ons wanneer dit oggend is en wanneer dit middag is. Dan het ons voorouers dalk maanhorlosies gebou in plaas van sonhorlosies.
Op sewejarige ouderdom het ek die wêreldtyd op my CASIO-polshorlosie altyd volgens die Maan gestel. Net omdat dit my gelukkig gemaak het. Ek het gedroom van ’n horlosie wat die datum en tyd volgens die stand van die Maan bereken. Juis dít het ek later heel eerste in Apphemeride ingebou. Dit is ’n klein, onopvallende kenmerk van Apphemeride – maar vir my die belangrikste. Dit is die vertoning “Moon” op die maankaart, saam met die datum en tyd.
My ouma het my vir my verjaardag dikwels ’n kalender gegee met die tye wanneer die Maan opkom en ondergaan.